Journaliste Ann Peuteman over woonzorgcentra: "We zijn gefocust op het lichamelijke maar vergeten dat er ook een mens zit in dat lichaam"

maandag 30 november 2020 - 12:35
Oudere wordt geknuffeld
In tijden van de coronapandemie zien we de laatste maanden veel beelden van woonzorgcentra op televisie. Als je aan jezelf denkt op een latere leeftijd, dan denken we toch zelden aan een verblijf in een woonzorgcentra. Hoe komt dat? Waarom is er een bepaalde negativiteit hierover? Anja Daems praat in ‘De Madammen’ met journaliste Ann Peuteman. Ook Roger Lybaert, bewoner van een woonzorgcentra vertelt hoe hij het ervaart.

"Er zit nog een mens in het lichaam, een individu" 

Ann Peuteman, journaliste bij Knack, verdiept zich al jaren in het leven van tachtigplussers. Hoe komt het dat wanneer we aan onze 'oude dag' denken, mensen niet meteen staan te springen om naar woonzorgcentra te verhuizen? "We hebben allemaal de neiging om in zo een woonzorgcentrum naar het lichaam van die mensen te gaan kijken. Eens iemand daar woont, dan denken we: wordt die persoon goed gewassen? Goed verzorgd? Maar we vergeten vaak dat er ook nog een mens zit in het lichaam. Een individu. En daar hebben we veel te weinig oog voor", vertelt Ann Peuteman. "In veel woonzorgcentra zijn ze momenteel onderbemand. Wie daar werkt moet vaak hollen van bewoner naar bewoner. En dan blijft er naast het wassen en eten geven te weinig tijd over voor hetgeen wat er eigenlijk écht toe doet." 

"Ik voel me hier thuis" 

Roger Lybaert woont in een woonzorgcentra, hij kwam er terecht nadat zijn vrouw werd opgenomen na een verblijf in het ziekenhuis. "Ik wil bij mijn vrouw blijven, we zitten nu samen in het centrum. Ik woon hier graag, voor de coronacrisis, voelde ik mij hier heel erg thuis.; Het personeel is vriendelijk en correct. Ik  heb echt alle bewondering voor de mensen die hier in het centrum werken en de zaak op wieltjes laat rollen", vertelt Roger. Tijdens de coronapandemie was het een tijdje niet mogelijk om bezoek te krijgen, van niemand, dat viel Roger zwaar. "Toen de deuren dicht gingen in het centrum, dan voelde ik mij gevangen. Ik vind dat men zo niet met mensen kan omgaan", zegt Roger. De regels voor woonzorgcentra werden verscherpt, met het oog op zo weinig mogelijk coronabesmettingen. "Goh ja, of ik dat begrijp? Ik vind dat het vooral met menselijkheid te maken heeft. Ik heb het ook gehad, hier zijn ook 22 mensen gestorven. Ik vind vooral dat als je ziek bent, je niet moet rondlopen en andere mensen moet besmetten." 

Boek 

Roger Lybaert is gelukkig in het woonzorgcentra, maar niet iedereen is nog zo mondig als Roger. Journaliste Ann Peuteman schreef een boek hierover: "Verplant: Waarom het heerlijk wonen kan zijn in een woonzorgcentrum". 
"Roger is niet de doorsnee rusthuisbewoner. Hij is nog heel mondig, laat zich ook niet doen. Maar niet iedereen heeft nog de energie om dingen aan te kaarten in het centrum. Daarom is het belangrijk dat wij als samenleving ons inspannen om dingen te veranderen. We staan er misschien een beetje te weinig bij stil dat er een grote kans is, dat wij op een dag daar ook belanden", vertelt Ann. "Als ik ergens ga spreken, dan zeggen mensen: 'Nooit van mijn leven ga ik daar naartoe!'. Maar het feit is dat er heel wat mensen toch terechtkomen", vertelt Ann. In 'Verplant' onderzoekt Ann waarom mensen niet graag in zo een centrum willen wonen en hoe we dat als samenleving kunnen veranderen. 

Wil je hier nog iets over kwijt? 

Heb jij al nagedacht wat het lot van je ouders is als ze ouder worden? Of heb je zelf al eens aan je toekomst gedacht? Kies je voor mantelzorg thuis of mogen je ouders naar een woonzorgcentrum? Of reken je op familiehulp en dergelijke?

Luister naar 'Wijs', op dinsdag 1 december tussen 20u en 22u op Radio2. Karolien Debecker gaat dieper in op dit onderwerp. Stuur zeker een berichtje naar onze app met je verhaal in, met vermelding van #wijs!

Aanbevelen via mailSturen via mail

het gezegd heeft!